Hoe is het om lichamelijk gehandicapt te zijn? Pieter de Vries vertelt van zijn beperkingen en mogelijkheden. 
God ging door Jezus Christus een belangrijke plaats in zijn leven innemen. Zijn motto: "Eben-Haëzer", dat wil zeggen Tot hiertoe heeft de Heere ons geholpen.  

De dag van 1 juli 1974 was al ver gevorderd toen ik ter wereld kwam. Mijn ouders hadden al vier gezonde kinderen en ik was de vijfde. Een verschil met de anderen was dat bij mij, zonder medische oorzaak, de armen ontbraken. Ik ben dus lichamelijk gehandicapt. 

Toen was het voor de plaatselijke medische wereld iets nieuws, nu weten we dat er wereldwijd honderden zijn die zonder medische oorzaak zonder armen geboren worden.

Gelukkig zijn mijn ouders niet bij de pakken gaan neerzitten, maar hebben zij mij opgevoed zonder onderscheid te maken tussen mijn broers en zussen. Na mij zijn er nog vier zussen en vijf broers gekomen en het was erg gezellig.

Hoewel mijn vader geen boer was woonden we in een grote boerderij en hadden veel dieren en speelmogelijkheden. Vanaf het begin ben ik automatisch alles met mijn voeten gaan doen, dingen beetpakken, eten ...

... schrijven en spelen.

Al vroeg kochten mijn ouders een skelter voor mij waar ik jarenlang plezier van heb gehad. Later werd het een fiets. Mijn jeugd was zorgeloos en van mijn handicap merkte ik bijna nooit wat. Ik kon heel veel zelf en wat niet lukte dat deed een broertje of zusje automatisch en zonder mopperen, dat ging allemaal spelenderwijs zeg maar.

Schaatsen, zwemmen en varen deed ik graag en veel schilderijen van Ravensburger heb ik gemaakt.

Gelukkig mocht ik naar een gewone school waar ik het best naar mijn zin heb gehad. Studeren dat was niks voor mij en ik was blij dat ik op zestienjarige leeftijd niet meer leerplichtig was.

We hadden  een overbuurman die handelde in heftrucks en dergelijke. Bij hem vulde ik mijn vrije tijd en zaterdagen met onder andere heftruckrijden, vegen etc.

Hij deed mij een geweldig aanbod; aangezien hij meerdere heftrucks tegelijk in- en verkocht, dus echt groothandel, kon ik uit zijn voorraad door middel van adverteren etc, heftrucks gaan verkopen aan de eindgebruiker. Per verkochte heftruck kreeg ik een bedrag en zodoende had ik een eigen, weliswaar sterk wisselend, inkomen.

Polio

Van mijn zestiende tot mijn achttiende was een geweldige mooie tijd voor mij. Toen brak in 1992 polio uit, hoofdzakelijk in de groep mensen die uit geloofsovertuiging tegen inenten zijn - ook wel gemoedsbezwaarden genoemd - en daar hoorde ons gezin ook bij. Gelukkig was ik toen zelf een echt overtuigd gemoedsbezwaarde en was niet alleen tegen inenten maar ook tegen verzekeren.

Het was november en ik kreeg een zware griep ... dacht ik... maar het was het poliovirus. Dit verlamde mij, als enige uit ons gezin, voorgoed mijn benen. Voortaan was ik op een rolstoel aangewezen. Mijn wereld, mijn toekomst stortte in.  Ik was al gehandicapt en kon mij zonder armen best redden. Maar nu kon ik niets, totaal niets.

Wat inenten en verzekeren betreft, dat zie ik nu als middelen waarvan wij gebruik mogen maken maar zonder ons vertrouwen er op te stellen, ik ben overtuigd dat onze verantwoordelijkheid vaak groter is dan dat we willen beseffen.

Hoewel ik God sterk ervaren heb in mijn ziek zijn en revalidatietijd had ik helaas geen geloofszekerheid en de Heere Jezus was onbekend voor mij. Twijfel en onzekerheid was de norm. Ik dacht: als een mens sterft zoals hij geboren word dan gaat hij verloren. Er moet dus iets gebeuren in je leven, je moet van dood levend worden. Maar hoe? Afwachten, meende ik, je word alleen gered als God het wil, alleen als je uitverkoren bent. Over Jezus spraken we nooit, alleen over God. We leefden keurig en ik smeekte God mij genadig te zijn, maar als ik naar de hel moest dan was dat ook goed en dat gaf soms een sprankje hoop dat het goed kwam. 

Na zes maanden revalideren zonder resultaat ben ik gestopt en toen kwam voor mij een heel moeilijke tijd. Alles en iedereen ging zijn gang weer en ook ik moest verder. 

Vrede

Zeven broers en zes zussen allemaal gezond en ik als enige gehandicapt en ook nog als enige getroffen door polio. Dat kan geen toeval zijn, toch? Ik ging naar God vragen en zoeken naar antwoorden. Wie zoekt zal vinden. Na 5 jaar, in 1997, vond ik vrede met God. Op een vroege morgen, terwijl ik aan het bidden en overdenken was, ervoer ik zo'n vrede, bovennatuurlijk. Bidden om bekering ging niet meer, ik kon alleen maar danken. Alles viel weg: geschillen, bitterheid, vragen. Ik was rijk en diep gelukkig. 

De Heere Jezus ging voor mij leven. God bracht mensen op mijn weg die mij uit de Bijbel onderwezen en mij lieten zien dat alles draait om de Heere Jezus. Mijn leven kreeg zin een doel en ik besefte hoe rijk ik was. Jezus bezitten is alles bezitten.

Er gaat een nieuwe wereld voor je open. Hoe we hier door het leven moeten maakt dan niet zo veel meer uit: het beste komt nog.

Ik heb een hele lieve vrouw gekregen, we weten heel zeker dat God ons bij elkaar heeft gebracht en dat geeft rust en kracht. We beseften allebei dat ons huwelijk anders zou beginnen dan de doorsnee, onze leus was en is daarom ook ''liefde overwint alles'' en daar geloven we in.

Liefde is uiteindelijk het woord waar alles om draait in de wereld en in de Gemeente. Maar boven dat: God is Liefde.  

Hoewel ik heel afhankelijk ben, ben ik dankbaar met wat ik wel kan. Schrijven en typen doe ik, net als eten, met mijn mond.

Zo ook bakken en braden, wat ik overigens graag doe. 

Met mijn rechtervoet bestuur ik de muis van de computer en ook de rolstoel. Afhankelijk zijn heeft ook voordelen:  Karin en ik leven als een hecht team. We hebben kinderen gekregen, waar we heel dankbaar voor zijn.

Eind 2004 kon ik na een lang traject een aangepaste bus in gebruik nemen en dat was voor ons een geweldige vooruitgang. Nu kan ik zonder uit de rolstoel te moeten met de auto overal heen met mijn gezin.

Onze overheid is buitengewoon goed voor de minder bedeelde. Ik ben er dankbaar voor dat ik een Nederlander ben want in bijna alle landen hebben de gehandicapten het zeer slecht en doet de overheid weinig tot niets. In mijn reizen naar Rusland, Roemenie, Afrika etc, waar ik mensen mocht bemoedigen, ben ik erg geschrokken van de omstandigheden van gehandicapten.

In al de achterliggende jaren ben ik in de gelegenheid geweest heftrucks te blijven verkopen en in 1998 zijn mijn oudste broer en ik samen een bedrijf in Hardinxveld-Giessendam gestart. Hoewel er vaak gezegd wordt dat de maatschappij hard is ervaar ik dat niet zo: de meeste mensen hebben begrip en waarderen het enorm dat ik mijn eigen boterham verdien. De meeste teleurstellingen in mensen of maatschappij komen voort uit te hoge verwachtingen en onduidelijkheid.

"Eben-Haezer"

Na een paar keer verhuizen wonen we nu bij het bedrijf in een ruime woning. Achterom kijkend kan ik niet anders zeggen dan ‘’Eben-Haezer’’. Deze Hebreeuwse uitdrukking komt uit de Bijbel en betekent: "Tot hiertoe heeft de Heere ons geholpen".

Wat voor beperkingen wij ook hebben, onze Schepper wil ons Zijn Geest geven en dat is het belangrijkste, dan ben je echt vrij, ook al moet je leven in een bepaalde gevangenschap. Iedereen heeft zijn beperkingen maar God wil dat gebruiken tot ons bestwil. We zijn hier immers niet bij toeval en voor de lol, maar God wil ons vormen zodat we de eeuwigheid bij Hem kunnen doorbrengen.

Ik hoop dat de Heere Jezus ook in uw hart woont, dan zal Hij ook u dragen dag aan dag. 

Pieter de Vries, 2007

Het verhaal is voor Keerpunt redactioneel bewerkt.
© Keerpunt, 2007

Naar aanleiding van dit verhaal kun je contact opnemen met Pieter door een e-mail te sturen.

Pieter de Vries heeft een eigen site.